X
تبلیغات
کاراته

کاراته

رزمی

جدول و جدول‌نویسی در مسابقات کاراته

یکی از مهم‌ترین مباحث در کاراته، نحوه برگزاری مسابقات است. چگونگی ترتیب مسابقات کاراته و تعیین رقبا و حریفان در یک دوره از مسابقات، دارای اهمیت ویژه‌ای است که از سوی مسئولان برگزاری، پیش از شروع بازیها مشخص خواهد شد. برگزارکنندگان مسابقات ورزشی با توجه به شرایط موجود مانند زمان به تجهیزات و نیروی انسانی نیاز به استفاده از روشهای طراحی، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی واجرایی مسابقات دارند. این برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی به شکل جدولهایی از پیش طرح شده‌اند و در اختیار مجریان مسابقات قرار می‌گیرند.
علاقه‌مندان، هنرجویان، مربیان، قضات و داوران کاراته به عنوان مجریان و برگزارکنندگان آینده مسابقات ورزشی، نیاز به شناخت جدول‌های اجرای مسابقات کاراته دارند تا درهنگام ضرورت و زمان برگزاری مسابقات مختلف بتوانند با انتخاب نوع مناسب جدول و ترسیم آن، بهترین طراحی و برنامه‌ریزی را برای برگزاری مسابقات داشته باشند.
در این مقاله با مهمترین و متداول‌ترین انواع آن (یک حذفی با توان پایین و با توان بالا) و نحوه ترسیم آن آشنا خواهید شد.

جدول‌های حذفی

جدول‌های حذفی Konck out Tournamente برمبنای حذف کلیه نفرات یا تیم‌های شرکت‌‌کننده بازنده بنا شده است، تا وقتی که فقط یک قهرمان در جدول باقی بماند و برنده نهایی مشخص گردد. هر بازی منتج به حذف تیم بازنده یا تغییر مکان به بخش دیگری از جدول مسابقه (جدول رپه‌شارژ) برای فرصت دوباره می‌باشد. مهم‌ترین انواع جدولهای حذفی مسابقات ورزشی عبارت‌اند از:

  • جدول حذفی مستقیم یا یک حذفی (متداول‌ترین جدول در مسابقات کاراته)
  • جدول دو حذفی

جدول یک حذفی Single Elimiation Tournaments

عموم ورزشکاران (نفرات یا تیم‌های شرکت‌کننده) علاقه چندانی به این نحوه برگزاری مسابقات ندارند. زیرا در این جدول، تأکید بر حذف سریع فرد یا تیم شرکت‌کننده است به نحوی که بعد از اولین دور مسابقات نیمی از شرکت‌کنندگان به دور بعدی راه نخواهند یافت و از دور مسابقات خارج خواهند شد.
در برگزاری مسابقات با استفاده از این نوع جدول، بارها دیده شده که تیم قهرمان بهترین تیم شرکت‌کننده در مسابقات نبوده است و یا تیم نایب قهرمان شایستگی دریافت مقام دوم را نداشته است. برغم این موارد، جدول یک حذفی از ویژگیهای خاصی برخوردار است.
سرعت برگزاری مسابقات با استفاده از جدول یک حذفی نسبت به بقیه جدولها بیشتر است و برنده نهایی خیلی سریع مشخص می‌شود و به کارگیری آن در مواردی که محدودیت زمانی داریم کاملاً قابل توجیه است به ویژه وقتی که تعداد شرکت‌کنندگان خیلی زیاد باشد. به علاوه، جذابیت مسابقات حذفی به دلیل حساسیت آن برای تماشاگران بیشتر است و معمولاً با استقبال بیشتر تماشاگران مواجه می‌گردد، زیرا همانطور که قبلاً هم بیان شد نتایج غیرمنتظره در برگزاری مسابقات به صورت تک حذفی به دلیل ایجاد انگیزه در تیم‌های ضعیف‌تر بیشتر به دست می‌آید.
عامل نامطلوب دیگر در جریان این‌گونه مسابقات آن است که به شرکت‌کنندگان فرصت ابراز وجود و لیاقت داده نمی‌شود. به عبارت دیگر، در این نوع جدول همیشه منظور تعیین قهرمان است. در حالی که یکی از اهداف اصلی مسابقات، ایجاد تماس بیشتر تیم‌ها یا نفرات شرکت‌کننده با سایر شرکت‌کنندگان می‌باشد تا از این رهگذر علاوه بر ایجاد دوستی‌ها ، سطح یادگیری و تجربه بازیکنان نیز افزایش یابد و رده‌های قهرمانی نیز بطور دقیق‌تر تعیین گردد. با توجه به مواردی که گذشت می‌توان جدول یک حذفی را چنین تعریف کرد:

  • سریع‌ترین و البته غیرمنصفانه‌ترین نوع تعیین قهرمانی است که هر تیم یا نفر شرکت‌کننده پس از یــک باخت از دور مسابقــات (قهرمانی) خارج می‌شود.

تعیین تعداد بازیها در جدول یک حذفی

تعداد بازیها در مسابقات ورزشی‌ای که از جدول یک حذفی بهره می‌گیرند، از طریق کسر کردن یک شماره از تعداد کل نفرات یا تیمهای شرکت‌کننده به دست می‌آید.
n - 1 = x = تعداد بازیها
در این رابطه، n نماینده تعداد شرکت‌کنندگان در مسابقات می‌باشد.
مثال: اگر 16 تیم در یک دوره ‌مسابقه یک حذفی شرکت نمایند تعداد بازیها در این جدول را تعیین کنید.
n - 1 = تعداد بازیها
15 = 1 - 16 = تعداد بازیها

تعداد دور بازیها در جدول یک حذفی

این تعداد، به کمک نمای توان تعیین می‌شود. اگر تعداد شرکت‌کنندگان توانی از عدد 2 باشد در این صورت تعداد دور بازیها به تعداد شماره نمای مربوط خواهد بود. به عنوان مثال اگر تعداد شرکت‌کنندگان 16 باشد یعنی (2 به توان 4)، بنابراین تعداد دور بازی برای یک جدول 16 تیمی برابر 4 است. بقیه اعداد به ترتیب زیر است:

ترسیم جدول یک حذفی

برای رسم جدول یک حذفی دو حالت ممکن است وجود داشته باشد:

  • زمانی که تعداد تیمها یا نفرات شرکت‌کننده توانهای عدد 2 (4-8-16-32 و...) باشد.
  • زمانی که تعداد تیمها یا نفرات شرکت‌کننده توانهای عدد 2 نباشد.

رسم جدول یک حذفی در صورتی که تعداد تیمهای شرکت‌کننده توانهای عدد 2 باشند: اگر تعداد شرکت‌کنندگان برابر با حاصل توانهای عدد 2 باشند مثل 2-4-8-16 و ... به همان تعداد خطهایی به صورت نردبان و موازی هم رسم می‌شود و به ترتیب از بالا به پایین، هر دو خط به هم وصل می‌گردد، تا نشان‌دهنده بازیهای آن با یکدیگر باشد. سپس از خط اتصال آنها یک خط جدید که بیانگر شرکت‌کننده برنده است رسم می‌شود و به همین ترتیب برنده‌ها در سمت راست جدول مشخص شده به پیش می‌روند و در انتهای جدول قهرمان تعیین می‌گردد. در این جدولها استراحت وجود ندارد و خط تقارن آن را به دو نیمه بالایی و پایینی تقسیم می‌کند.
به مثالهای زیر توجه کنید:
مثال 1: رسم جدول یک حذفی (تعداد شرکت‌کنندگان 8)
8 = n
7 = 1- 8 = 1- n = تعداد بازی

جدول یک حذفی با 8 شرکت‌کننده

مثال 2: رسم جدول یک حذفی (تعداد شرکت‌کنندگان 16)
16 = n
15 = 1- 16 = 1- n = تعداد بازی

جدول یک حذفی با 16 شرکت‌کننده

رسم جدول یک حذفی در صورتی که تعداد تیمهای شرکت‌کننده توانهای عدد 2 نباشند: اگر تعداد شرکت‌کنندگان برابر با حاصل یکی از توانهای ذکر شده نباشد، تعداد بازیها در دور اول باید طوری باشد که در دور دوم، تعداد تیمهای باقیمانده برابر با حاصل یکی از توانهای 2 باشد. برای این کار، از دو طریق جدول رسم می‌شود:

  • استفاده از توان پایین‌تر
  • استفاده از توان بالاتر

رسم جدول یک حذفی با استفاده از توان پایین‌تر:

ابتدا تفاوت تعداد شرکت‌کننده‌ها را از توان کم‌تر به‌دست می‌آوریم، عدد به‌دست آمده، تعداد بازیهای دور اول را به ما نشان می‌دهد. پس، آن عدد را در 2 ضرب می‌کنیم تا تعداد نفرات یا تیمهای دور اول بازیها مشخص شوند. حال اگر تعداد شرکت‌کنندگان جدول یک حذفی 5 تایی با استفاده از توان کمتردور اول را از تعداد کل کسر کنیم، تعداد شرکت‌کنندگانی که در دور اول بازی ندارند معلوم می‌شود. به بیان دیگر تعداد تیمهایی که دور اول استراحت دارند تعیین می‌گردد. به مثال زیر توجه کنید:

مثال 1: رسم جدول یک حذفی 5 تایی با استفاده از توان کمتر.
تعداد تیمها 5 = n
4 = 1 – 5 تعداد بازیها = 1- n
توان بالاتر 8 > 5 > 4 (توان پایین‌تر)
تعداد بازیهای دور اول 1 = 4 – 5
تعداد تیمهای دور اول 2 = 2×1
تعداد تیمهایی که در دور اول استراحت دارند 3 = 2 - 5

مثال 2: رسم یک جدول یک حذفی یازده‌تایی با استفاده از توان کم‌تر.
10 = 1 - 11 = 1 - n تعداد کل بازیها
16 > 11 > 8
3 = 8 – 11 تعداد بازیهای دور اول
6 = 2×3 تعداد بازیکنان یا تیمهای دور اول
5 = 6 – 11 تعداد تیمهایی که در دور اول استراحت دارند
برای رسم جدول، ابتدا برای سه مسابقه دور اول که 6 شرکت‌کننده دارد 6 خط موازی می‌کشیم.جدول 11 تایی با استفاده از توان کمتر سپس برای بازی‌های دور دوم، جدول را به دو نیمه مساوی بخش می‌کنیم، در اینجا چون نصف عدد 6 ، 3 می‌شود و عدد 3 فرد است، بنابراین چهار شرکت‌کننده در نیمه بالای جدول و دو شرکت‌کننده در نیمه پایین آن قرار می‌گیرد.
تقسیم 5 شرکت‌کننده باقیمانده که در دور دوم جدول قرار می‌گیرند به این شرح است. اولین شرکت‌کننده دور دوم در بالای جدول، دومین شرکت‌کننده دور دوم در پایین جدول، سومین شرکت‌کننده دور دوم در بالای نیمه پایین، چهارمین عضو جدول در دور دوم در پایین نیمه بالا و آخرین بازیکن یا شرکت‌کننده در پایین نیمه پایینی قرار خواهد گرفت.

توجه داشته باشید برای رسم جدولهای یک حذفی با استفاده از توان کم‌تر، ابتدا تعداد بازیهای دور اول را نصف می‌کنیم، به عنوان مثال، اگر 8 بازی داشته باشید چهار بازی در بالای جدول و چهار بازی در پایین آن قرار خواهد گرفت ولی اگر این عدد 10 باشد نصف آن 5 است، چون این عدد فرد می‌باشد، بنابراین 6 شرکت‌کننده در بالای جدول و 4 شرکت‌کننده در پایین آن قرار خواهند گرفت.

به جدولهای زیر که با استفاده از توان کم‌تر رسم شده توجه کنید.

جدول یک حذفی 3 تایی

جدول یک حذفی 5 تایی

جدول یک حذفی 6 تایی

جدول یک حذفی 7 تایی

جدول یک حذفی 9 تایی

جدول یک حذفی 10 تایی

جدول یک حذفی 11 تایی

جدول یک حذفی 12 تایی

رسم جدول یک حذفی با استفاده از توان بالاتر:

در این روش برای رسم جدول، ابتدا تعداد شرکت‌کننده‌ها را از توان بیشتر کم می‌کنیم. عدد به‌دست آمده، تعداد استراحتهایی را که جدول نیاز دارد را مشخص می‌کند. حال اگر این عدد را از تعداد شرکت‌کننده‌ها کسر کنیم تعداد بازیکنان یا تیمهای دور اول تعیین می‌شود. به مثال زیر توجه کنید.

مثال 1: رسم جدول یک حذفی 5 تایی با استفاده از توان بیشتر.
5 = n تعداد تیمهای شرکت‌کننده
4 = 1- 5 = 1- n تعداد بازیها
8 > 5 > 4
3 = 5 - 8 تعداد استراحت‌ها
2 = 3 - 5 تعداد نفرات یا تیمهای دور اول
1 = 2 ÷ 2 تعداد بازیهای دور اول
برای رسم جدول، از یک جدول 8 تایی یک حذفی استفاده می‌شود و استراحتهای جدول، به روش زیر در جدول قرار می‌گیرند:
- اولین استراحت در پایین نیمه پایینی جدول
- دومین استراحت در بالای نیمه بالایی جدول
- سومین استراحت در بالای نیمه پایینی جدول (در زیر خط تقارن).

مثال 2: رسم جدول یک حذفی 11 تایی با استفاده از توان بالاتر.
11 = n تعداد تیمهای شرکت‌کننده
10 = 1 - 11 = 1 - n تعداد بازیها
16 > 11 > 8
5 = 11 - 16 تعداد استراحت‌ها
6 = 5 - 11 تعداد نفرات یا تیمهای دور اول
3 = 2 ÷ 6 تعداد بازیهای دور اول
برای رسم این جدول، ابتدا به تعداد توان بالاتر، خط می‌کشیم (در اینجا توان بالا 16 می‌باشد). نحوه قرار گرفتن استراحتها (5 استراحت) در این جدول به ترتیب زیر است:
- استراحت اول در پایین نیمه پایینی
- استراحت دوم در بالای نیمه بالایی
- استراحت سوم در بالای نیمه پایینی
- استراحت چهارم در پایین نیمه بالایی
- و استراحت پنجم در یک‌چهارم دوم نیمه پایینی جدول.

جدول یک حذفی 11 تایی

به جدولهای زیر که با استفاده از توان بالاتر رسم شده توجه کنید.

جدول 6 تایی

جدول 7 تایی

جدول 9 تایی

جدول 10 تایی

جدول 12 تایی

قرعه‌کشی و تنظیم جدول یک حذفی

پس از مشخص شدن تعداد شرکت‌کنندگان (تیم یا نفر)، اولین قدم، رسم جدول حذفی است. سپس با توجه به تعداد، به شماره‌گذاری جدول از بالا به پایین (خطوط سمت چپ جدول) می‌پردازیم. پس از شماره‌گذاری جدول، اقدام بعدی در تنظیم آن، قرعه‌کشی بین شرکت‌کنندگان است. هر تیم یا بازیکن با توجه به قرعه‌ای که به‌دست آورده در جدول قرار می‌گیرد. به این ترتیب جایگاه شرکت‌کنندگان (و حریفان آنها) مشخص می‌شود.

محاسن جدول یک حذفی

  • به زمان کمی نیاز دارد و قهرمان مسابقات در کمترین مدت تعیین می‌گردد.
  • به امکانات و تجهیزات کمتری (نسبت به برگزاری دیگر جدولها) نیاز دارد.
  • اجرای جدول یک حذفی، از هیجان بیشتری برخوردار است.
  • تیمهای ضعیف‌تر، فرصت خودنمایی بیشتری دارند.
  • در صورتی که تعداد شرکت‌کنندگان زیاد باشد مناسب‌ترین روش برگزاری است.

معایب جدول یک حذفی

  • به محتوا توجهی ندارد و بیشتر به برگزاری مسابقات تأکید دارد.
  • بر تعیین قهرمان و حذف شرکت‌کنندگان تأکید دارد.
  • همیشه بهترین تیم یا فرد، قهرمان نمی‌شود.

جدول رپه‌شارژ

جدولی است یک حذفی و مکمل جدول اصلی، که برای شناسایی نفرات سوم مشترک تهیه و تنظیم می‌شود. در این جدول (که جدولی جداگانه و دقیقاً همانند جدول یک حذفی است)، نفراتی که به فینالیست‌ها باخته‌اند به ترتیب به مبارزه می‌پردازند، به طوری که نفر آخری که در جدول اصلی به فینالیست می‌بازد برای کسب مقام سوم با ورود به این جدول فقط یکبار مسابقه خواهد داد.

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:35 AM  توسط امیرامینی  | 

 تاريخ خبر 08.01.1387

برگزاری استاژ فنی توسط استاد اکرامی در کشور ارمنستان




بنا به دعوت فدراسیون کاراته ارمنستان از استاد اکرامی رئیس سبک شیتوریو شیتوکای کاراته ایران جهت بازدید از مسابقات و برگزاری استاژ فنی و داوری بهمراه آقایان، محسن آشوری دبیر محترم فدراسیون کاراته و داوود روشنایی دبیر محترم کمیته داوران سبک در مورخ 10/1/87 به مدت 5 روز به این کشور سفر کردند.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:34 AM  توسط امیرامینی  | 

کی، در نگارش کانجیمعنی و مفهوم کی، یکی از مشكل‌ترين مفاهيم در رابطه با فلسفه و تمرين كاراته است. بسياری از كاراته‌كاها مايلند كه بدانند کی واقعاً چيست. كلمه کی از لغت چينی چی‌ نشأت گرفته، در فلسفه چينی، "چی" عبارت است از آنچه كه موجودات جاندار را از بيجان جدا می‌سازد. ولی با پيشرفت فلسفه چينی، مفهوم "چی" معنا و كاربردهای وسيع‌تری به خود گرفت. از برخی نظرات، "چی" اساسی‌ترين و اصلی‌ترين چيزی است كه همه چيز از آن درست شده است. تفاوت بين موجودات در اين نيست كه دارای "چی" باشند يا نه، بلكه تفاوت آنها در اصولی است كه تعيين می‌كند که چی در هر موجود يا شيئی، چگونه سازماندهی شده و چگونه عمل می‌كند.

نقاط و خطوط انتقال انرژی (مریدیان) در طب سوزنیكاراته‌کای حال حاضر در مورد جنبه‌های تاريخی مفهوم كی زياد حساس نيست. سؤال اين است كه آيا كلمه كی بيانگر چيزی واقعی هست يا نه، و اگر هست، آن چيز چيست. تلاشهای زيادی شده است كه نشان می‌دهد كه كی بعنوان يك پديده موجود عبارت است از "انرژی" يا "چيزی" كه در داخل بدن جريان دارد (به خصوص در مسير كانال‌هايی در بدن به نام "مِريديـِـن). تاكنون، شواهد زيادی در اين رابطه وجود نداشته ولی اين به آن معنا نيست كه "كی" وجود ندارد، مساله اين است كه هنوز شواهد لازم برای ثابت كردن آن به دست نيامده است.

همه كاراته‌كاها باور ندارند كه "كی"، "انرژی" يا "چيزی شبیه به آن" است. برای بعضی از آنها كی عبارت است از يك مفهوم مصلحتی (مثل يك پتو) كه پوشاننده يا در برگيرنده، قصد، حركت آنی، توجه و نيّت است. اگر كسی اين تصوير را كه كی، چيزی است كه می‌تواند انتشار يابد را اجتناب كند، در اين صورت برای توضيح "كی"، بايد جهت فيزيكی و روانشناسی مثبتی، اتخاذ شود. اين مساله می‌تواند سازگاری و كارآيی حركات شخص را به حداكثر رساند و در نتيجه تكنيك‌های قوی‌تر و احساس مثبتی در شخص به وجود می‌آيد.

علی‌رغم انتخاب هر شخص در رابطه با موجوديّت "کی" و اينكه به آن به عنوان چيزی واقعی يا غير واقعی نگاه كند، شكی نيست كه در كاراته مساله فقط دست كاری كردن بدن حريف نيست. مسائل بسیاری ديگردر كاراته اهميّت دارند از جمله زمان‌بندی، تعادل، سرعت، قدرت حمله و به خصوص موقعيّت روانی حريف مقابل. بعلاوه، كاراته سيستمی برای داشتن كنترل فيزيكی روی ديگران نيست، بلكه ابزاری است برای پيشرفت خود شخص. در نتيجه شكی وجود ندارد كه ترويج حالات فيزيكی و روانی مثبت، بخش بسيار مهم كاراته است. باز هم تكرار می‌كنيم، ممكن است بعضی افراد اين ترويج در جهت مثبت را "كی" قلمداد نكنند.

كيمه

تمركز و یا کیمه در كاراته عبارت است از تمركز تمام انرژی بدن در لحظه‌ای كه يك تكنيك به خصوص، با هدف تماس پيدا می‌كند. اين تمركز انرژی در اثر ايجاد فشار و آزاد سازی در عضلات خاص، در زمان صحيح و همچنين خروج هوا از ريه‌ها در حاليكه تكنيك تمام و كامل می‌شود، به وجود می‌آيد. در صورتی كه فشار ناشی از كامل كردن يك تكنيك بيشتر از زمان تعيين شده طولانی شود، "كيمه" آزاد نمی‌شود چرا كه كيمه با سرعت تكنيك ارتباط دارد.حركات كاراته ، قدرت را به سرعت تبديل می‌كنند، بنابراين هنگامی كه ضربه مشت زده می‌شود، اين حركت به تدريج سرعت يافته و در لحظه تماس با هدف، حداكثر سرعت را به خود می‌گيرد. اگر در اين لحظه تمام عضلات تحت فشار بوده و تمركز داشته باشند، تمام نيروی بدن از سرعت به قدرت تبديل شده و كيمه به دست می‌آيد.

هر كسی می‌تواند با استفاده از وزن بدن ضربه مشت يا لگد بزند. اين نوع قدرت، نوعی است كه همه افراد دارند و در موقعيّت‌های روزمره بكار می‌رود و بسته به فيزيك بدن هر شخص متفاوت است. ولی نيرویی كه در تمام تكنيك‌های كاراته به كار می‌رود از ايجاد فشار در عضلات و آزاد سازی آن به وجود می‌آيد و لذا بر وزن و سايز بدن متكی نيست. هر كس، كوچك يا بزرگ اندام، امكان ايجاد نيرو و قدرت زيادی را دارد اگر ياد بگيرد كه از بدن خود به طرز صحيح استفاده كند.

بیان کیمه به زبان سادهدر صورت استفاده صحيح از بدن، شخص می‌تواند به نقطه‌ای برسد كه در آن بدن می‌تواند به حداكثر بازدهی برای اجرای هر تكنيكی برسد. اين نبايد با آنچه كه شخص فكر می‌كند که بازدهی حداكثر است، اشتباه گرفته شود. انعطاف‌پذيری جهت بدست آوردن حداكثر كشش و انقباض در تمام گروه‌های عضلانی كه در حركات گوناگون مورد استفاده قرار می‌گيرند، از اهميّت زيادی برخوردار است، هرچقدر مسافتی كه يك عضله هنگام انقباض و انبساط طی می‌كند بيشتر باشد، سرعت بيشتر شده و در نتيجه قدرت در تكنيك افزايش می‌يابد. بوجود آوردن هماهنگی بسيار حياتی است به اين معنی كه انرژی‌ای در يك نقطه بوجود آمده است و قرار است به نقطه ديگری انتقال يافته با انرژی‌ای كه در نقطه دوّم توليد شده تركيب شود، بايد به وسيله كاراته كا عملی گردد.

برای توصيف كيمه، می‌توان انرژی پنهان بدن را با انرژی نور خورشيد مقايسه كرد. با استفاده از ذره‌بين، نور جمع آوری شده را می‌توان در نقطه كانون عدسی متمركز كرد، آن نور متمركز شده می‌تواند كاغذ، چوب و يا حتی فلز را بسوزاند، ولی قبل از اين مقطع، نور دارای قدرت بسيار ناچيزی است.
بنابر‌اين تمام اجزا و شرايط يك تكنيك صحيح كاراته مانند قدرت, سرعت, بازدم, مركز ثقل, تعادل و... را در يك نقطه متمركز كردن را كيمه می‌نامند.

 

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:33 AM  توسط امیرامینی  | 

شو ها ری

شوهاری كلمه‌ای است كه ژاپنی‌ها برای توصيف توالی تمرينات در ورزشهای رزمی به كار می‌برند و همچنين به اين معناست كه شاگرد و استاد از رابطه مادام‌العمر با يكديگر راضی و حداکثر استفاده را ببرند.

شو دارای دو معنی است: "حمايت كردن" و يا "اطاعت كردن". دو معنای اين كلمه می‌تواند رابطه استاد و شاگرد را در هنرهای رزمی توصيف كند، به خصوص در صورتيكه شاگرد در مراحل ابتدايی يادگيری باشد و اين رابطه می‌توانند مانند رابطه والدين با فرزند باشد. شاگرد بايد هر چه استاد آموزش می‌دهد، به خوبی جذب كند و اشتياق به يادگيری داشته باشد و آمادگی كامل برای قبول اصلاحاتی كه استاد در مورد اشتباهات او می‌كند را اعلام كند. استاد بايد شاگرد را حمايت كند بطوريكه متوجه علائق شاگرد بوده و هنگام پيشرفت و ترقی، شاگرد را مورد تشويق قرار دهد، درست مثل والدين كه در طول رشد فرزند، او را حمايت و راهنمايی می‌كنند. "شو" تأكيد زياد بر اصول دارد، به طوريكه شاگرد بتواند بنياد قوی و اساسی برای يادگيری‌های آينده به دست آورد، به طوريكه همه شاگردان علـٰی‌‌رغم شخصيـّـتشان، ساختمان بدنی‌‌شان، سن و سال و توانايی‌هايشان، قادر باشند كه تكنيك‌ها را به صورت كاملا صحيح و كامل و يكسان انجام دهند.

ها نيز دارای دو معنی است: "آزاد و رها بودن" و يا "فكر كسی را خسته كردن". مدتی پس از اينكه شاگرد به مرحله كمربند سياه می‌رسد، می‌تواند از دو طريق آزادی بيشتر به دست آورد. در رابطه با تكنيك‌ها، شاگرد می‌تواند خود را از واجب‌ها و بنيادها رها ساخته و شروع كند به بكار بردن و استفاده از اصولی كه بدست آورده است، در جهت و راه‌های آزادتر و جديدتر. در اين مرحله است كه خصوصيات فردی هر شاگرد، در طريقه اجرای تكنيك‌ها، ظهور می‌كند. در مراحل عميق‌تر، شاگرد خود را از تعليمات سخت و خشك مربی‌ رها می‌سازد و شروع می‌كند به پرسيدن سؤال‌ها و به اكتشاف بيشتر از طريق تجربه شخصی‌اش. در اين مرحله، ذهن استاد خسته می‌شود چرا كه سفر شاگرد برای اكتشاف، او را منتهی می‌كند به سؤالات غير قابل شمارش كه با (چرا …) شروع می‌شوند. در مرحله "ها" رابطه بين استاد و شاگرد مانند رابطه والدين با فرزندی است كه رشد كرده و بزرگ شده است. در اين مرحله، مربی استاد اين هنر است و شاگرد، ممكن است، مربی عده ای ديگر باشد.

ری مرحله‌ای است كه در آن شاگرد به درجات بالای كمربند سياه رسيده و آنچه را كه می‌توانسته از استاد جذب كرده و لذا از مربی خود جدا می‌شود. اين به آن معنا نيست كه استاد و شاگرد در اين مرحله با يكديگر ارتباطی ندارند. در واقع كاملا بر عكس، در اين مرحله، آنها بايد پيوندی به مراتب قوی‌تر از گذشته داشته باشند مانند رابطه پدر يا مادربزرگ با فرزندانشان كه آنها نيز به نوبه خود دارای فرزندانی هستند. اگر چه كه شاگرد حالا مستقل است. در عين حال ارزش بسيار والايی برای فرزانگی و دانش و دانايی و صبر و تحمل استاد قائل است و در اثر تجربه‌ها و تمريناتی كه استاد و شاگرد با هم داشته‌اند، رابطه آنها بسيار بسيار غنی‌تر است. نكته اين است كه حالا شاگرد بيشتر از طريق كشفيات خودش ياد می‌گيرد تا راهنمایی‌های استاد را به مرحله خلاقيت برساند. حالا، تكنيكهای شاگرد شخصيـّت و خصوصيـّات اخلاقی او را نيز با خود حمل می‌كنند. ری نيز دارای معنی دوگانه است: "رها ساختن"، به اين مفهوم كه همانقدر كه شاگرد در پی مستقل شدن از استاد است، استاد هم بايد شاگرد را رها سازد.

شوهاری يك مسير حركتی و پيشرفت خطی نيست، بلكه بيشتر گرايش دارد به مسيری شبيه به دايره‌های متحدالمركز، چرا كه "شو" در داخل "ها" نهفته است، "شوها" توأم با يكديگر در داخل "ری" جای دارند. بنابراين، اصول آن، همواره يكسان باقی می‌مانند، تنها استفاده و كاربرد آن و اجرای آن به وسيله شاگردان تغيير می‌كند بر حسب ميزان پيشرفت شاگرد و بر حسب دخالت شخصيت و سلائق شخصی شاگرد در هنگام اجرای تكنيكها. همچنين، شاگرد و استاد همواره به وسيله رابطه‌شان با يكديگر، دانش و آگاهی‌شان، تجربه، فرهنگ و سنـّت كه مدتها با يكديگر سهيم بوده‌اند، پيوندی ناگسستنی خواهند داشت. در نهايت بايد بگوييم كه "شوهاری" ريشه در توفیق يافتن يا پيش‌افتادن از استاد دارد چه در زمينه دانش و چه در زمينه مهارت. در مجموع، اين اصل و ريشه پيشرفت كردن در هنر است. اگر هنرجو از استاد جلو نیافتد، آن هنر دچار ركود می‌شود. اگر هنرجو هيچگاه توانايی‌ها و مهارت‌های استاد را به دست نياورد، آن هنر رو به زوال می‌رود. ولی اگر هنرجو، آنچه را كه استاد به او آموخته است جذب كند و سعی داشته باشد كه آن تعليمات را به حد بالاتری ارتقاع دهد، آن هنر همواره پيشرفت خواهد كرد و شكوفا خواهد شد.

 

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:31 AM  توسط امیرامینی  | 

هی‌کی‌ته یا دست عکس‌العمل

هنگام اجرای دفاع يا ضربه، هميشه يك دست به طرف بيرون بدن رها می‌شود كه يا به هدف حمله و يا ضربه وارده را متوقف كند. در حاليكه دست ديگر به عقب كشيده می‌شود و معمولاّ به آن، موقعيّت "آماده"  گفته می‌شود و در قسمت بالای باسن و يا پايين دنده‌ها قرار می‌گيرد. در هر صورت دست عقب کش یا دست عکس‌العمل به دستی اطلاق می‌گردد كه به طرف عقب كشيده می‌شود، نه دستی كه به طرف بيرون بدن رها می‌شود. اين دو حركت كه توسط دو دست انجام می‌شود، همزمان  صورت می‌گيرد.

برای درك مفهوم دست کشیده یا عکس‌العمل، آن را به صورت عملی بررسی می‌كنيم. دست عکس‌العمل به وسيله آرنج دست حركت می‌كند و بايد با قدرت زياد به عقب كشيده شود و تا جای ممكن نزديك بدن قرار گيرد و در كوتاه‌ترين مسير حركت كند تا به موقعيّت "آماده" برسد و فشار قوی به بدن وارد كند. در اين حالت، آرنج بايد مستقيماً به عقب بدن اشاره كند و فشار مختصری به مركز پشت بدن وارد كند در حاليكه مفاصل انگشتان بايد به طرف زمين و انگشت شصت به طرف بالا اشاره كند. از آنجائيكه مفاصل انگشتان بايد به طرف زمين و پایین اشاره كنند، لازم است كه مشت در حال عقب‌كشی دست، چرخیده شود. اين چرخش بايد به محض اينكه دست شروع می‌كند به عقب كشيده شدن، آغاز شده و به محض اينكه به موقعيّت "آماده" رسيد، اين چرخش بايد خاتمه پيدا كند. در موقعيّت "آماده" اگر مستقيماً در آينه نگاه كنيد آرنج دست عقب كشيده شده "عکس‌العمل"، نبايد در آينه ديده شود.

دست عقب‌كشی دارای علل و فوايدی است كه درك آنها بسيار اهميّت دارد، بخصوص اينكه در مراحل ابتدايی و متوسط يادگيری كاراته، دست عقب‌كشی برای به حداكثر رساندن قدرت عضلانی دوسر بازو جهت انجام تكنيك، بسيار مهم است. اين دليل اوليه برای تاكيد روی استفاده از دست عقب‌كشی است تا اينكه شاگرد به سطح پيشرفته‌تری برسد.

دليل ديگر برای استفاده از دست عقب‌كشی اين است كه اين عمل باعث افزايش تعادل و قدرت چرخشی می‌گردد. تئوری اين است كه برای هر عمل ، يك عكس‌العمل مساوی در جهت مخالف وجود دارد (قانون نیوتن). اين بنظر منطقی می‌آيد، ولی گاهی اوقات هنگام اجرای يك تكنيك، چنانكه از دست عقب‌كشی استفاده نشود، تعادل شخص از بين نمی‌رود و در رابطه با قدرت چرخشی، اگر شاگرد ياد بگيرد كه چگونه از روش توليد نيرو استفاده كند دست عقب‌كشی از اهميّت ناچيزی برخوردار می‌گردد.

فوائد احتمالی ديگر استفاده از دست عقب‌كشی می‌تواند به اين ترتيب توضيح داده شوند كه دست عقب كشيده شده، در واقع شرايط لازم را برای حمله به حريف آماده می‌سازد و يك حركت عقب‌كشی قوی، دست عقب را در موقعيّتی قرار می‌دهد كه می‌تواند يك تكنيك بسيار قوی را اجرا كند ولی از طرفی، عقب كشيدن قوی، دست عقب را درموقعيّتی قرار می‌دهد كه برای دفاع كردن مناسب نيست.  به هر حال موارد اشاره شده، مفاهيم اصلی برای عقب كشيدن و عملكرد دست عقب كشيده شده هستند.

 

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:30 AM  توسط امیرامینی  | 

ری

كاراته با "ری" آغاز می‌شود و خاتمه می‌يابد و معنای آن عبارت است از "احترام و تواضع". شاگردان كاراته، نه تنها در دوجو اين موضوع را رعايت می‌كنند، بلكه با تمام مردم همين احترام و تواضع را اعمال می‌كنند. ری دارای مفاهيم خدا، بخشش و سخاوت نيز هست. پس ری عبارت است از روحيه "تشكر كردن، سپاسگزاری و ستايش" آنچه داده شده.

می‌خواهيم ببينيم كاراته بدون ری چگونه می‌توانست باشد. مسلماً شاگردان مطالب استاد را بخوبی ياد نمی‌گرفتند چرا كه بخش مهمی از مفهوم "ری" گوش دادن و توجه كردن بسيار زياد به استاد است. بدون "ری" كاراته می‌توانست بسيار خطرناك نيز باشد چرا كه همكاری كردن جهت كسب اطمينان از امن بودن محيط كلاس كاراته، يكی ديگر از بخشهای مهم مفهوم "ری" است و بدون آن شاگردان احساس آزادی می‌كنند كه جراحاتی غير ضروری وارد كرده و يا در كلاس ناهماهنگی و مزاحمت به وجود می‌آورند. در كاراته همانند جامعه، روابط صحيح، سليس و روان بين انسانها و مكالمات آنها بستگی زياد دارد به اعمال احترام و تواضع نسبت به يكديگر.

روشی كه شاگردان كاراته برای ادای احترام به كار می‌برند، تعظيم كردن است. شاگرد، قبل و بعد از كلاس، به استاد تعظيم می‌كند. شاگردان قبل از شروع كار به يكديگر نيز تعظيم می‌كنند. حتی قبل و بعد از مسابقات، كه در آن شركت كننده‌ها سخت ترين تلاش خود را برای برنده شدن اعمال می‌كنند، به يكديگر تعظيم می‌كنند كه نشان دهنده احترام متقابل است.

به وسيله اجرای "ری" در كلاس كاراته، شاگردان و استادان اعلام می‌دارند كه از داشتن اين فرصت برای يادگيری از يكديگر، قدردانی می‌كنند.هنگامی كه همشاگردی‌‌ها در كلاس كاراته به همديگر تعظيم می‌كنند و مراتب احترام و تواضع را به يكديگر نشان می‌دهند، در واقع مفاهيم سخت كاركردن و انضباط را كه هر كس بايد در كاراته رعايت كند، بهتر درك می‌كنند. با احترام گذاشتن به كلاس و لباس فرم "گی"، شاگردان از داشتن آنها قدردانی می‌كنند. به خاطر بسپاريد كه همه انسانها به اندازه كافی خوشبخت و خوش شانس نيستند كه بتوانند كاراته را فرا گيرند.

چنانچه اصول "ری" را در زندگی خارج از كلاس كاراته به كار بريد، يك انسان با انضباط و اتيكت به حساب می‌آييد. با انجام ری، هنگامی كه از مهمانانی كه به خانه‌تان آمده‌اند تشكر می‌كنيد به اين معناست كه از تلاش و زحماتی كه آنان متقبل شده‌اند تا در مهمانی خانه شما شركت كنند، سپاسگزاری می‌كنيد. هنگامی كه در سر ميز غذا اصول ری را رعايت می‌كنيد، در واقع به مهمانان احترام گذاشته‌اید چرا كه لحظات خوب و خوشايندی را با آنها سپری كرده‌ايد و وقتی كه به اجرای "ری" در كلاس كاراته عادت كرديد، سعی كنيد آن را در زندگی روزمره هم به كار بريد و هيچگاه به افراد و يا اشياء به عنوان چيزهای بخشيده شده به شما، نگاه نكنيد. اين روح ری است.

اُس

افرادی كه كاراته تمرين می‌كنند، اغلب اوقات كلمه "اُس" را به كار می‌برند. گاهی اين كلمه را با صدا و لحن صحبت كردن عادی به كار می‌برند و گاهی هنگام ادای آن تا حدودی فرياد می‌كشند. اين كلمه می‌تواند در موارد مختلفی به كار برده شود: سلام، خداحافظ، بله، بسيار خوب و يا می‌فهمم و متوجه هستم. مهم نيست كه اين كلمه چگونه بيان شود، موضوع مهم اين است كه كلمه اُس يكی از درسهای بسيار مهم كاراته است.

بخش اول كلمه، "اُ" به معنای فشار آوردن و هل دادن است كه مفهوم آن عبارت است از "تلاش صدرصد". بخش دوم كلمه "س" به معنای "تحمل كردن و بردباری" است. از تركيب معنای دو بخش اين كلمه، به مفهوم "التزام داشتن به بردباری" میرسیم. از طرفی "سو" به تنهايی می‌تواند به معنای "ساكت بودن" نيز باشد و معانی "شمشير يا تيغ" و "قلب" را نيز در بر دارد. بنابراين می‌توان گفت كه منظور ژاپنی‌ها از تحمل كردن و بردباری تأكيد بر ساكت بودن دارد حتی وقتی كه قلب با تيغ يا شمشير بريده شده است.

بسيار طبيعی است كه هر كس به دنبال تقويت و تشويق شدن در ازای تلاش خود در جهت انجام كاری می‌باشد. اين يكی از اصولی است كه جامعه ما با آن حركت می‌كند. متخصصين در ازای كار حرفه‌ای‌شان، پول دريافت می‌كنند. معلمين، به شاگردانی كه سخت كار كرده‌اند، نمره‌های بالا می‌دهند و از اين طريق به آنها جايزه می‌دهند. والدين، فرزندان خود را به خاطر تلاش زياد در انجام کاری، تشويق می‌كنند.

ولی كاراته عبارت است از ديسيپلين و نظمی كه در برگيرنده مقدار بسيار زيادی درون انديشی یا خود انديشی است و "خود انديشي یا درون انديشی" بيشتر در رابطه است با "تكذيب ناپذيری يا انكار ناپذيری" تا تشويق و جايزه. متأسفانه بعضی از شاگردان كاراته تنها هنگامی كه می‌دانند استاد در حال تماشا كردن آنهاست، تظاهر می‌كنند كه سخت مشغول تمرين هستند. اين عده، انرژی بيشتری برای جلب توجه استاد صرف می‌كنند تا يادگيری واقعی كاراته. به عبارت ديگر، تلاش آنهاْ "ساكت و بی‌صدا" نيست. چيزی كه اين عده از شاگردان متوجه نيستند اين است كه آنها در كلاس هستند كه كاراته را ياد بگيرند نه اينكه استاد را تحت تأثير قرار دهند. اگر اين شاگردان بيشتر تلاش خود را در جهت جلب توجه استاد قرار دهند (هنگامی كه استاد آنها را تماشا می‌كند) و در بقيه مواقع تنبل و كم كار باشند، اين مسأله بعدها به هر ترتيب در اجرای تكنيك‌ها به وسيله آنها، منعكس خواهد شد. از طرفی بايد بدانيم آنچه كه استادان كاراته در آن تخصص پيدا كرده‌اند، بستگی تام به سعی و تلاشی كه خود آنها در جهت يادگيری به كار برده‌اند دارد، بدون توقع هيچ پاداش، جايزه يا تشويقی. آنها به صورت كاملا مستقل كار كرده‌اند. هر گلی كه در يك جنگل دور دست رشد كند، به همان قدر زيباست كه گلی در جايی برويد كه همه قادر به ديدن و تماشای آن باشند. در حقيقت، بيشتر استادان كاراته، تمرينات خود را در كوههای ژاپن انجام می‌دادند، جايی كه هيچ كس قادر به تماشای آنها و تشويق و پاداش دادن به آنها نبود.

هر بار كه در كاراته "اُس" می‌گوييد، به خاطر داشته باشيد كه الزامی است كه سخت كار كنيد و تحمل و بردباری داشته باشید. اگر هر بار، كلمه "اُس" را از صميم قلب و با افتخار بيان كنيد، می‌توانيد اطمينان داشته باشيد كه در حال انجام كار به درستی و به خوبی هستيد.

 

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:29 AM  توسط امیرامینی  | 

موكوسو يا مِدی‌تِيشِن

موكوسو عبارت است از بخشی از تمرين ذهن به نام موشين كه از ذِن در مذهب بوديسم می‌آيد. در اين تمرين، شخص بايد سعی كند به مرحله‌ای از ذهن برگردد كه همانند ذهن يك بچّه تازه به دنيا آمده دارد، يعنی ذهن بدون احساس ترس، اندوه و پريشانی، بدون احساس درد، سرما و ... ، نوزاد نمی‌‌تواند اين‌ها را پيش‌بينی كند، بنابراين ترس برای او مفهومی ندارد و لذا قبل از حركت، ترديدی نیز نخواهد داشت. يك بزرگسال وحشت و هراس را می‌‌شناسد بنابراين می‌‌ترسد و هنگامی كه مورد حمله قرار می‌‌گيرد، عصبی و هيجان‌زده می‌‌شود و بدنش سخت شده و بی‌‌استفاده می‌گردد چرا كه حركاتش محدود می‌‌شوند.
اگر كسی‌ گُل زيبایی را ببيند به طور طبيعی، ذهن روی آن گل متمركز می‌‌شود، ولی اگر ذهنی خالی (موكوسو) داشته باشيم، مغز علاوه بر آن گل، نسبت به هر چيز ديگری نيز آگاهی دارد.

بنابراين هنگام مبارزه با دشمن، در اجرای ضربات حمله‌ای و دفاعی، اگر فقط بر روی تكنيكهای دفاعی و سد کننده تمركز شود، مغز به آن حركات محدود می‌‌شود، ولی اگر ذهن خالی باشد (و تكنيكها نیز به اندازه كافی تمرين شده باشند)، بدن قادر خواهد بود به طور خودکار حركت بعدی را انجام دهد و حركات نیز هميشه به طور طبيعی اجرا شوند.

اگر بدن سفت و هيجان‌زده باشد، اتلاف انرژی بوده و سرعت نیز محدود می‌‌شود و مهم اين است كه حركت، بدون آگاهی بر آن و به صورت خود به خود، صورت پذيرد. به اين حالت موشين گفته می‌‌شود.
كلمه موکوسو دارای مفاهيم و معانی مختلفی است كه در مجموع عبارتند از؛ در سكوت به قلب خود نگاه كردن، عمیقاً فكر كردن و يا در ژرفا منعكس شدن. مِدی‌‌تِيشِن برای روح و روان مانند تمرين فيزيكی است برای بدن و ذهن. مانند آب درياچه‌ای كاملاً زلال و شفاف كه تمام طبيعت را با زيبايی در خود منعكس می‌‌كند، ذهن شاگرد كاراته هم نسبت به آموزشهای استاد بايد زلال و شفاف باشد. موكوسو يكی از مسيرهايی است كه به اين مرحله از ذهن راه می‌‌يابد.

پيشرفت در تعهد و الزام قوی در جهت بدست آوردن صلح و آرامش، ما را در هماهنگی با كائنات و كهكشان و جهان قرار می‌‌دهد. مِديتيشن، وسيله‌ای است برای نزديك شدن به اين هدف. چنانچه ذهن را از هر فكری خالی كنيم، می‌‌توانيم ابعاد ديگر جهان را ببينيم. در اين مرحله از آرامش و تمركز، هرگونه عامل آزاردهنده ذهن، رها می‌‌شود (نفرت، ترس، درد، زياده‌خواهی، و ...) و همزمان به طور ناخودآگاه، نيرو و قدرتی توليد می‌‌شود. غير ممكن است كه اين قدرت و نيرو، آگاهانه توليد گردد. درست همانطور كه به سختی تمرين کرده كه يك تكنيك را به طور كامل اجرا كنيم و اينكه آن تكنيك بخشی ازحافظه بدن ما شود، تمرين مِديتيشن نيز به ما ياد می‌‌دهد كه اين قدرت و نيروی روانی را در جهت رشد و نمو روح و روان، آزاد سازيم. چنانكه در تمرين مِديتيشن پيشرفت كنيم، متوجه منافع آن می‌‌شويم. تمرين روزمره مِديتيشن باعث تقليل هيجان‌زدگی و پريشانی می‌‌شود، سوخت اكسيژن كاهش می‌‌يابد، فشارخون و نبض آهسته می‌‌شوند و سيستم عصبی تقويت می‌‌شود.

برخی از متخصصين معتقدند كه مِديتيشن يك فعاليت كامل برای سلامتی انسان است. چه در حالت ايستاده، نشسته و يا درازكش مِديتيشن را انجام دهيم، بايد آرامش كامل داشته و بی‌‌حركت باشيم. به خاطر داشته باشيد كه تمرين كاتا، يك شكل بسيار پيشرفته از مِديتيشن فعال است و فقط كسانی كه ساليان دراز كاتا و مِديتيشن را همراه با هنرهای رزمی تمرين كرده‌اند، می‌‌توانند به مفهوم مِديتيشن فعال پی‌ ببرند. برای رسيدن به اين سطح، بايد تكنيكهای مخصوصی در جهت آرامش يافتن (relaxation) ياد گرفته و تمرين شوند. اين تكنيكها بايد با اراده‌ای قوی انجام شوند. موكوسو بايد برای مدت چند دقيقه، قبل و بعد از كلاس كاراته تمرين شود و همچنين تمرين آن به مدت روزی 60 دقيقه، ترجيحاً هنگام طلوع و غروب آفتاب، بسيار مفيد است. در نتيجه پشتكار و استقامت، كاراته‌كا می‌‌تواند ياد بگيرد كه در حالت مِديتيشن، فعال و مداوم زندگی كند.

تاريخچه

مِديتيشن از صدها سال پيش در كشورهای چين و ژاپن تمرين می‌‌شده، بنابر تاريخ، تمرين مِديتيشن به عنوان بخش حياتی برای رسيدن به عمق هنرهای رزمی، شناخته شده است. بسياری از استادان بزرگ از اين طريق به سطح بسيار والايی از درك و اجرای تكنيكها رسيده‌اند. اسناد و مدارك زيادی در اين مورد وجود ندارد و با گذشت زمان نیز تا حدودی از بين رفته‌اند ولی حتی اگر برخی از اين افسانه‌ها نیز حقيقت داشته باشند، شكی نيست كه تمرينات مِديتيشن در هنرهای رزمی نبايد دست كم گرفته شوند.

اهداف كوتاه مدت

مِديتيشن در آغاز جلسات تمرينی به منظور سازماندهی و مرتب‌سازی ذهن و تمركز بر روی وظايف مورد نظر صورت می‌‌گيرد.

اهداف دراز مدت

اين تمرينات در طولانی مدت به منظور رسيدن به مرحله‌ای است كه در آن ذهن و عمل، خالص بوده و عاری از آلودگی‌‌های ناشی از پاسخ‌های نامناسب و تصورات بيمارگونه است.

تمرينات ذهن و بدن

مغز بايد به بدن فرمان بدهد كه شخص بتواند به فوائد و منافع تمرينی كه در حال اجرا است دست يافته و به عبارتی آنها را درو كند. ذهنی كه در نتيجه تمرينات صحيح، آماده و تحت كنترل باشد، می‌‌تواند تاثيرات مفيد و افزاينده‌ای به روی بدن داشته و آن را در جهت ترقی دادن و به دست آوردن انرژی حياتی هدايت كند.(نام این انرژی در زبان چینی چی و در زبان ژاپنی کی می‌باشد)

چگونگی عملکرد

وضعيت بدن، اساس و اصل اوليه است. وضعيت صحيح بدن بستگی به وضعيت اطراف ستون فقرات دارد كه بايد قائم و عمود باشد. حتی در حالت ايستاده نيز نبايد احساس افتادگی در آن ديده شود.

بر حسب تصور شرقی‌‌ها، انسان عبارت است از معبر، مجرا يا كانالی بين بهشت و زمين (مفهوم كلمه بهشت در اينجا نبايد با مفهومی كه در اديان الهی به آن اطلاق می‌‌شود اشتباه گرفته شود. منظور شرقی‌‌ها از كلمه بهشت، نظام عالم وجود، كيهان و كائنات است).

موكوسو (مِديتيشن) می‌تواند به روشهای گوناگونی انجام شود مانند در حالت نشستن روی صندلی، ايستاده يا حتی دراز كشيده. استاد اُتسوكا بنيانگذار سبك وادوريو بر انجام مِديتيشن به حالت درازكش صِحّه گذاشت و آن را اوچاكو ذاذن Ouchaku Zazen ناميد. ولی به هر حال مرسوم است كه اين تمرين در حالت سِی‌زا ( به روی زانو نشستن) انجام شود.
حالت سِی‌زا بسيار راحت است و همچنين به عنوان حالتی كه در عين حال شخص را قادر به تعظيم كردن و يا استراحت كردن در دوجو می‌سازد، شناخته شده است.
در پشت اين وضعيّت نشستن، دليل عملی وجود دارد. در اين وضعيّت دستها آزاد هستند. در عين حال با توجه به مساحت كوچك و محدود دوجو‌ها، اين وضعيّت مناسب می‌باشد. همچنين اگر يكی از شاگردها تعادل خود را از دست داده و بيفتد، دیگر کسی آسيب نمی‌بيند.

اگر شاگردی به دليل آسيب‌ديدگی، نشستن در حالت سِی‌زا را ناراحت‌کننده تشخيص دهد، اجازه دارد چهار زانو بنشيند ولی همراه ستون فقرات بايد صاف باشد.
در مورد وضعيّت دستها در هنگام انجام موكوسو نيز نظريات مختلفی وجود دارد. از نظر سنتی وضعيّت دستها، از وضعيّت آنها در حالت ذن نشأت گرفته كه عبارت است از دستها روی زانوها و پشت دست چپ روی كف دست راست قرار گرفته، نوك انگشتان شست به يكديگر می‌چسبند، (بعضی می‌گويند كه برای خانمها وضعيّت دستها بايد برعكس باشد يعنی دست راست روی دست چپ قرار بگيرد). دستها نبايد در حالتی باشند كه باعث افتادگی يا بالا رفتن شانه‌ها شوند.
همچنين وضعيّت زبان در داخل دهان از اهميّت حياتی برخوردار است. زبان بايد به سقف بالا تكيه كرده و نوك آن با پشت دندانهای فك بالا تماس پيدا كند. علت اين است كه زبان به عنوان اتصال دهنده دو كانال (مِريديان) در بدن عمل می‌كند و بدون وجود اين اتصال، منافع حياتی اين تمرين، از بين می‌روند.

تمركز

ذهن مغشوش، مانعی برای تمرينات پيشرفته است. ایده خوبی است اگر در آغاز، مغز خود را به شمردن تعداد تنفس‌ها در ذهن خود، متمركز كنيد. با اين عمل جلوی افكار ديگر و خيال‌پردازيهايی را كه مانع تمرين شما می‌شوند را می‌گيريد. در ذِن، تمرين كردن برای رسيدن به هدف، عبارت است از؛ سعی در خالی كردن ذهن برای ايجاد ارتباط با جوهر و اصل خویش.

تنفس

تنفس را می‌توان شاه كليد تمرينات صحيح نام برد. در طول صدها سال، تكنيكهای بسيار زياد و گوناگونی به وجود آمدند، ولی تمامی آنها بر اساس تعدادی اصول استوار هستند. تنفس صحيح، به شكل‌های بسيار زيادی، برای بدن مفيد است ولی بايد بدانيم كه تنفس روزمره ما به وسيله تعدادی عوامل محدود شده و تحت تأثير قرار می‌گيرد از جمله؛ هيجان‌زدگی، سختی و سفتی بدن و يا وضعيّت نادرست بدن.

اگر به تنفس يك نوزاد و يا حيوانات توجه كنيد، متوجه می‌شويد كه تنفس آنها از شكم انجام می‌شود، در حاليكه در بزرگسالان تنفس در سينه انجام می‌شود. از نظر فيزيولوژی، پرده ديافراگم كنترل عمل پمپ كردن تنفس را به عهده دارد. در موكوسو تنفس با ديافراگم مورد نظر است.

بسيار مهم و قابل توجه است كه بدانيم كه تاندِن در مركز بدن، (حدوداً پنج سانتیمتر در زير ناف) مركز ذخيره انرژی حياتی بدن است. تنفس صحيح، ذخيره انرژی حياتی را در اين قسمت ممكن می‌سازد.

تكنيك نفس‌كشيدن

تنفس بايد به صورت آهسته و طولانی انجام شود. از طريق بينی، هوا را به آهستگی داخل ريه‌ها كنيد، ولی اینطور احساس كنيد كه اين هوا را به پايين شكم خود انتقال می‌دهيد. طبيعتاً اين مسأله منجر به تنفس شكمی می‌شود كه در برگيرنده استفاده صحيح از ديافراگم و آگاهی نسبت به تاندِن می‌باشد.

درست قبل از اينكه احساس كنيد ریه‌ها پُر از هوا شده‌اند، عمل دم را متوقف كنيد. برای مدت چند ثانيه نفس را حبس كنيد (البته نه بمدت زمان خيلی طولانی، زيرا ممكن است که غش كنيد)، سپس به آهستگی هوا را از دهان خارج كنيد و باز هم مطمئن شويد كه برای اين كار روی شكم خود، تمركز داشته باشيد.

سعی كنيد به زور آخرين ذرات هوا را خارج نكنيد يا آن را نگه نداريد، اجازه دهيد به طور طبيعی دومين سيكل تنفستان شروع شود.

ایجاد یک عادت روزمره

انجام موكوسو قبل از جلسات تمرين برای مغز مفيد است ولی اثرات طولانی مدت زيادی در بر ندارند. شاگردان بايد برای خود يك روتين (عادت روزمره) برای اين تمرين در نظر بگيرند.
انتظار نداشته باشيد كه اثرات آن را يك شبه ببينيد، مدتی طول می‌كشد تا مغز و بدن، تأثير بگيرند ولی پس از حدوداً يك ماه، با روز 15 تا 30 دقيقه تمرين، متوجه تغييرات در بدن و ذهن خود می‌شويد.
اگر اين تمرين به صورت صحيح انجام شود، انرژی‌تان بالا رفته و احساس خوب ناشی از آن جزء رژيم روزانه می‌گردد. مشخص است كه حتماً نبايد رزمی‌كار باشيد تا بتوانيد تمرينات موكوسو (مِديتيشن) را انجام دهيد و لازم به ذكر است كه بعضی از رزمی‌كارها حاضر به انجام اين تمرينات به صورت روتين نيستند. بسياری از آنان معتقدند كه همان تأثيرات كوتاه مدت اين تمرينات برای آنها كافی است. تمامی اينها بستگی به اين دارد كه هدف خود را تا چه حد در جايگاه والايی قرار داده باشید.

در تمریناتتان موفق باشید!

اقتباس و ترجمه شده از وب سایت استاد احد تن‌زاده، shitokai.com

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:28 AM  توسط امیرامینی  |